x

Chapter 3 - ALLURE

Hinalungkat na ni Rian ang kabuuan ng cabinet niya pero wala pa rin siyang nahahanap na gusto niyang suoting damit.

Jin already sent her a text message that he’ll be arriving soon, and that he already asked for Rhein’s permission.

Magkasalubong na ang dalawang kilay niya, hindi na rin nakakatuwa sa paningin niya ang tambak ng mga damit na naiipon sa ibabaw ng kama. Sa huling pagkakataon, humila siya ng isang damit na naka-hanger sa pinakasulok ng cabinet niya.

Binitbit niya iyon at sa hindi na mabilang na pagkakataon ay muling tiningnan ang kanyang repleksyon sa full body mirror.

Bakit ba kasi ako napi-pressure? At bakit din ba ako kinakabahan? Si Jin lang naman ‘yon.

Kanina pa niya kinikwestyon ang sarili pero sa kabila ng inis ay ipinagpapatuloy pa rin naman ang ginagawa.

When she received another text message from Jin informing her that he arrived at their home, she quickly undressed and grabbed a simple plain black shirt. He reminded her to not overdress so she chose a skinny pants and rubber shoes instead of silky dress.

Mabilis siyang nagbihis ng damit. Muling humarap sa salamin para ayusin naman ang sarili. Nang masigurong mukha na siyang disente, sandali lang niyang sinulyapan ang nakatambak na damit sa kama at naglakad na patungo sa may pinto. She grabbed her sling bag and ran downstairs.

Naabutan niyang ang-uusap sa malawak na living room ang nakatatandang kapatid at si Jin. Agad siyang lumapit sa dalawang binata

Nakangiting umakbay sa kanya ang kapatid habang si Jin ay tumango lang nang magtama ang tingin nilang dalawa.

“Anong oras mo ibabalik ang kapatid ko?”

“Kuya, matanda na ‘ko. Hindi mo na kailangang i-monitor pa ang bawat kilos ko,” reklamo niya rito.

“Nag-aalala lang ako, sa ‘yo,” pagtatanggol ni Rhein sa sarili.

Dalawa lang silang magkapatid, apat na taon ang tanda nito sa kanya. Wala na rin silang mga magulang kaya nang tumuntong sa legal na edad si Rhein, ito na ang naging legal guardian niya.

Sumimangot si Rian. Halata naman kasi sa facial expression ng kuya niya na nang-iinis lang ito.

“Ibabalik ko siya nang ligtas at buong-buo,” singit ni Jin.

Nagpaalam na si Jin at inaya na siyang lumabas. Agad namang tumalima si Rian.

“Ingatan mo ang kapatid ko, ah!” pahabol na habilin ng kuya niya kay Jin. “No monkey business, no hanky-panky,” dugtong pa nito.

Nilingon niya ang kapatid at tiningnan nang masama. Kumindat lang ito at nginitian siya.

Sasagot pa sana si Rian pero naunahan na siya sa pagsasalita ni Jin. Pinagmamadali na siya ng binata.

It only takes a few walk through their garden and out the gate. Hanggang sa makalabas silang dalawa ay hindi na ito muling nagsalita.

Isang itim na mini van ang dala nitong sasakyan na naghihintay sa kanila sa labas.

“Sa’n ba tayo pupunta?” naisipan niyang itanong nang nasa tabi na sila ng sasakyan nito.

“Wala pa ‘kong naisip, eh. Sa’n mo ba gusto?”

Natulala siya. There she was, being giddy and anxious on what to wear only discover he has no plans all along about their so-called date. Muling bumangon ang inis na kanina pa niya nararamdaman pero sandaling nawala nang makita ang maamong mukha ng binata.

” komento nito sabay ngiti. Iyong ngi

ng basta sa sinoman. Iyong klase ng ngiti na parang

g daliri ang pisngi niya at saka siya i

lang si Rian at t

s na rin itong umikot at sumakay sa driver’s seat. Inayos lang

gin ng binata sa tinatahak nilang kalsada habang ang dalaga n

g atensyon niya, nagulat na lang siya nang

ng nilingon ni

, hindi pa nga lang ‘to masyadong improv

pagitan ng mga nagalakihang puno ang tanawin ng si

anong niya sa binata

ingay maliban sa sipol ng hangin, sa lagaslas ng mga dahon ng puno at huni ng ibon. Mataas na ang sikat

ba gustong pumunta?”

masyadong inaasahan sa binata. Nag-aya lang itong lum

fer ko ang ganitong lugar. Tahimik, pay

ra salubungin ang tingin ni Jin. Noon naman ay hindi niya iyon nagag

n,” pagsang-ayon n

ng buong kapaligiran. Nakasan

utom ka

binata na ngayon ay n

a tayo rito?” gan

Gusto

anted to stay longer. The silence gi

.” Ito na ang sumagot n

ini van. Mukhang may kukunin ito kaya hindi na siya nagtanong. Muli niyang pi

t breeze of wind toyed her

Kain na

ng van ay nakasil

ad tungo sa likod ng van. The door was kept

ang makalapit, hindi siy

“Ho

I don’t know if you sti

Hindi ito makatingin nang diretso sa kanya ngayon, nawala ang intimidating aura nito. He’s nothing

“Ano

ni Jin. Naroon ulit ang matalim nitong titig, mukhan

g lahat?” tanong niya at naupo na

agkain na sinasapinan lang ng manipis na t

naupo na rin sa isa pang

g kumuha na lang ng pagkain na gusto niya. The food remai

ftdrinks at iced choco. May fruit slices din na nakalagay sa isan

ng sumasandok ng carbonara. Minamata na rin niya ang

awa lang naman ang m

huling hapunan ko ‘di ba?” she jo

at do yo

ilence. Nag-aalangan ang dalaga kung nagalit ba ang kasama niya pero palagi na

and stared at Jin when she felt a sense